Tata na pełen etat

Oj coś mam ostatnio pomysłów na nowe serie postów. Co do pomysłów. Właśnie święta się zbliżają, ze świętami choinka, wypadałoby pod nią coś położyć, ale jakoś czasem pomysłów brak.

Dziś z trochę innej beczki. Może nawet zacznę cały cykl, bo to i wdzięczny, i szeroki temat. A i czasem może poszukiwany.

"Przyjeżdżaj. Nie udało się zatrzymać, poród się zaczyna". Coś takiego usłyszałem w słuchawce, kiedy koło północy zadzwoniła do mnie żona. Właściwie już kiedy zobaczyłem kto dzwoni czułem, że o to chodzi.

Każdy poród jest inny. Każda ciąża jest inna. Takie zdania co chwila padały z ust położnych, które przygotowywały nas na to, jakże ważne wydarzenie podczas szkoły rodzenia. Panie naprawdę wiedziały co mówiły. Zanim jednak o porodzie wypadałoby słów kilka napisać o tym, co przed nim.

Już jakiś czas nic nie napisałem, postanowiłem zakończyć tą ciszę i podzielić się z Wami jednym z "tych fajnych" wspomnień dumnego rodzica. Rzecz będzie o opiece...

Pierwszy. Jak już wspomniałem mamy dwóch synów. Teraz skupię się jednak na narodzinach starszego z nich - Artusia.

Miałem wspomnieć o porodzie, ale wypadałoby najpierw powiedzieć, że do porodu dobrze jest się przygotować. O ile w ogóle można się przygotować do takiego przeżycia.

Tak... Tak jak teraz o tym myślę byliśmy młodzi... piękni... No dobra, żona ciągle jest piękna i młoda :) Żyliśmy sielsko... Coś nam strzeliło do głowy, że postanowiliśmy jak najszybciej mieć potomstwo. Dzieci znaczy. Marzyliśmy wręcz o tym... Ciąża zaczęła powoli sprowadzać nas na ziemię. Na szczęście powoli. Przynajmniej ta pierwsza... Tak, może ktoś już wyhaczył, że wcześniej użyłem słowa w liczbie mnogiej... Mamy dwóch synów Artuś i Kubuś :-) Ale od początku.