Tata na pełen etat

Dziś z trochę innej beczki. Może nawet zacznę cały cykl, bo to i wdzięczny, i szeroki temat. A i czasem może poszukiwany.

"Przyjeżdżaj. Nie udało się zatrzymać, poród się zaczyna". Coś takiego usłyszałem w słuchawce, kiedy koło północy zadzwoniła do mnie żona. Właściwie już kiedy zobaczyłem kto dzwoni czułem, że o to chodzi.

Każdy poród jest inny. Każda ciąża jest inna. Takie zdania co chwila padały z ust położnych, które przygotowywały nas na to, jakże ważne wydarzenie podczas szkoły rodzenia. Panie naprawdę wiedziały co mówiły. Zanim jednak o porodzie wypadałoby słów kilka napisać o tym, co przed nim.

Już jakiś czas nic nie napisałem, postanowiłem zakończyć tą ciszę i podzielić się z Wami jednym z "tych fajnych" wspomnień dumnego rodzica. Rzecz będzie o opiece...

Pierwszy. Jak już wspomniałem mamy dwóch synów. Teraz skupię się jednak na narodzinach starszego z nich - Artusia.

Miałem wspomnieć o porodzie, ale wypadałoby najpierw powiedzieć, że do porodu dobrze jest się przygotować. O ile w ogóle można się przygotować do takiego przeżycia.

Tak... Tak jak teraz o tym myślę byliśmy młodzi... piękni... No dobra, żona ciągle jest piękna i młoda :) Żyliśmy sielsko... Coś nam strzeliło do głowy, że postanowiliśmy jak najszybciej mieć potomstwo. Dzieci znaczy. Marzyliśmy wręcz o tym... Ciąża zaczęła powoli sprowadzać nas na ziemię. Na szczęście powoli. Przynajmniej ta pierwsza... Tak, może ktoś już wyhaczył, że wcześniej użyłem słowa w liczbie mnogiej... Mamy dwóch synów Artuś i Kubuś :-) Ale od początku.